The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











Door E. Frog
25/07/2011

Lucky (2004)

Lucky (2004)

Steve Cuden
Michael Emanuel, Piper Cochrane, David Reivers, Sydney, Jillian Bach, Carrie Barton, Dianne Cohn, Frances Kelly, Cheryl Francis Harrington, Maureen Davis, Romelia Bellah,...
Zie meer details
Cartoonschrijver Millard Mudd heeft de bodem van zijn bestaan bereikt. Hij zuipt, worstelt al 2 jaar met writers block en heeft geen sociaal contact meer buiten de occasionele ontmoeting met zijn agent. De combinatie van eenzaamheid, frustratie en booze maakt hem stilletjes gek, en hij speelt dag in dag uit de gekste scenario’s af in zijn hoofd. Wanneer zijn agent hem ten slotte dumpt, gaat het zo ver dat realiteit en fantasie versmelten tot 1 geheel. Dan rijdt hij op een dag een straathond aan, en verandert zijn leven voorgoed.




De film begint als een ruige, licht oversekste versie van American Splendor, waar je via een constante, bijna hypnotiserende voice-over vertrouwd geraakt met de radicale ideeën en denkpatronen van het hoofdpersonage. Ook zijn we getuige van z’n dagelijkse rituelen -drinken, voor zijn computer zitten staren, en fantaseren over blote madammen- en krijgen we een kijk op zijn met duizenden bierblikjes bezoedelde habitat. Zelfs Mudd zijn jacuzzi –een overblijfsel uit zijn beter periode-  is omgetoverd naar een ballenbad gevuld met lege blikjes bier. Hij beseft zelf dat hij niet de ideale “vangst” is, maar dat belet hem niet van een partner te zoeken, want “op ieder potje past toch wel een deksel”, althans, dat is wat Millard hoopt. Zo zien we in een bijzonder geestige montage al zijn afwijzingen, nochtans zijn z’n dates nog veel vreemder als hijzelf. Zo is er een afspraakje met een “rijpere” dame, eentje in een rolstoel, en een verre nicht die in feite zijn neef is. Toch zet zijn falen hem niet aan om zijn leven te beteren.    

Dan rijdt hij halfdronken een straathond aan. Het beest ziet er na het ongeval uit als een gespleten Kerstpaté met appeltjes, maar dat weerhoudt Millard er niet van om hem mee naar huis te nemen om het sukkeltje er terug bovenop te helpen. Hij doopt hem Lucky omdat hij er van overtuigd is dat het beest zijn leven in de juiste richting gaat draaien. En inderdaad, een paar dagen later loopt het mormel terug rond, begint het te spreken, en breekt voor Mudd een gouden tijd aan. De hond geeft hem tips hoe hij zijn nieuwe buurvrouw kan veroveren en helpt hem van zijn writer’s block af. Financieel en sociaal gaat het hem voor de wind…tot Lucky zijn nieuwe vriendin vermoord en begraaft in de tuin!

En dat is ongeveer het moment waarop je inziet dat hij iedereen, ook zichzelf, heeft beetgenomen. Tot op dit punt waren zijn fantasieën niet veel erger dan die van de gemiddelde mens –het sprekende hondengedeelte daar aan toe-  maar plots besef je dat Millard veel meer is dan alleen maar een beetje gestoord. Hij komt tot de vaststelling dat hij Lucky niet meer hoeft op te voeren als dader, laat het masker afglijden en neemt de schuld op zich. Dan gaan de extra kinderwieltjes van de film en zitten we in het hoofd van een serial killer die ons medeplichtige maakt van zijn nachtelijke strooptochten en moordpartijen. Het feit dat we hem een paar minuten eerder nog sympathiek vonden, maakt het des te pijnlijker wanneer hij zijn slachtoffers koud maakt. En om onze repulsie nog een graadje erger te
maken is Mudd het soort psychopaat dat zijn slachtoffers graag ziet lijden. De scène waarin hij zijn slachtoffer wurgt tot ze flauwvalt, en elke keer dat ze bijkomt opnieuw wurgt, zal ongetwijfeld bij velen walging oproepen. De wending in het plot is niet onverwacht, maar we gaan zo diep “down the rabbit hole” dat het me toch verraste. Dit laatste stuk van de film is bijzonder ongemakkelijk om naar te kijken, maar desondanks fascinerend omdat het ons wat inzicht geeft in psychopatenlogica. In Henry: Portrait of a Serial Killer kwamen we ook al iets te weten over zo’n specimen van het menselijk ras, maar wat er precies in zijn hoofd omging, daar had iedereen het raden naar. In Lucky daarentegen wordt alles haarfijn uit de doeken gedaan.

Lucky

De bijrolletjes zijn typisch voor een independent film. Mensen die hun best doen, maar, en ik zeg dit met alle respect, best hun 9 to 5 job niet opgeven om fulltime te gaan acteren. Daarentegen mag de vertolking van acteur Michael Emanuel als Millard Mud gerust bejubeld worden. Om zo’n sympathiek personage neer te zetten en hem dan plots te transformeren in de meest weerzinwekkende figuur: Kudos! Ook gedurfd om toe te zeggen voor zo’n rol, want het is een rol die je niet snel van je afschud. Maar bovenal een terecht applaus voor de schrijver van heel de film. Ik weet niet waar hij zijn inspiratie heeft opgedaan, maar zowel hij als de regisseur pennen vooral cartoons neer voor TV!!! Een interviewtje met deze 2 laat ik dus volledig aan me voorbijgaan…

Het is niet altijd even comfortabel om in Mudds nabijheid te vertoeven, toch is doorbijten een must omdat Lucky de beste rondleiding is in de geest van een psychopaat so far. Een ongefilterd, soms misselijkmakend, maar desondanks fascinerend portret van een duivels man.

 
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...