Pin (1988)
De jeugd van Leon wordt gekenmerkt door jaren van kilte. 
Frankenstein (1931)
Op een kerkhof wordt een begrafenisceremonie gehouden terwijl twee mysterieuze individuen het gebeuren nauwlettend bekijken.
Dracula (1931)
Na een lange reis bereikt makelaar Renfield eindelijk Transsylvanië, maar het laatste stukje richting het kasteel van Graaf Dracula verloopt uiterst...
Carnival of Souls (1962)
Organiste Mary Henry zit met twee vriendinnen in de wagen van haar trip te genieten tot het gezelschap uitgedaagd wordt aan een dragrace deel te nemen. 
Salon Kitty (1976)
In opdracht van de SS moet hoerenmadam Kitty haar befaamde bordeel Salon Kitty elders gaan uitbaten.











06/07/2012

Picnic at Hanging Rock (1975)

Picnic at Hanging Rock (1975)

Peter Weir
Rachel Roberts, Vivean Gray, Helen Morse, Kirsty Child, Tony Llewellyn-Jones, Jacki Weaver, Frank Gunnell, Anne-Louise Lambert, Karen Robson, Jane Vallis, Christine Schuler,...
Zie meer details
De meisjes van het prestigieuze Appleyard College krijgen in het jaar 1900 van hun strenge directrice Mrs. Appleyard te horen dat ze op 14 februari mogen gaan picknicken aan de voet van de rotsformatie Hanging Rock.




Volop genietend van die heuglijke zonnige dag, waarop ze voor een keer zelfs hun witte handschoenen uit mogen trekken, vraagt de mooie Miranda aan Mademoiselle de Poitiers of ze met twee van haar vriendinnen tot aan de voet van de rots mag wandelen. Ze stemt toe waarna uiteindelijk vier meisjes, de mollige Edith smeekt mee te mogen gaan, de groep verlaten. Het viertal begint de rots steeds hoger te beklimmen en bevinden zich om onbekende reden in een soort trance. Wanneer Edith achterop valt, lijkt ze plots te beseffen wat ze aan het doen is en rent gillend terug naar de rest van haar klas. Veel later dan voorzien keert de groep uiteindelijk terug naar hun school waar Mrs. Appleyard tot haar afgrijzen merkt dat drie van haar leerlingen en de docente Ms. McCraw vermist blijken te zijn. Met dank aan de rijkeluiszoon Michael en zijn huisknecht Albert wordt een van de meisjes na een week levend teruggevonden in een nis van de rots. Zowel Edith als de gevonden Irma kunnen zich niets herinneren van die bewogen namiddag en van de overige drie vermisten wordt nooit meer een spoor teruggevonden...

Van een controversiële bestseller een fantastische verfilming maken, het zijn er maar weinig gegeven. De Australische schrijfster Joan Lindsay kreeg nagenoeg wereldfaam toen ze in '67 haar gelijknamig boek publiceerde over de lotgevallen van de verdwenen meisjes. Het slimme gebruik van historische feiten en het aanhalen van (valse) documenten in de roman zorgde ervoor dat men lange tijd dacht dat haar boek als non-fictie bestempeld moest worden. Sterker nog, in 1980 werd een ander boek gepubliceerd met als titel The Murders at Hanging Rock (Yvonne Rousseau) waarin mogelijke oorzaken voor de verdwijningen in beschreven werd. Wat niemand op dat moment wist, was dat Lindsay in haar manuscript zelf beschreven had wat er de meisjes was overkomen. Haar uitgevers roken echter, terecht bleek later, geld en konden Joan overtuigen het beruchte 'Chapter 18' te schrappen maar hielden het wel in hun achterhoofd. Drie jaar na het overlijden van de schrijfster werd namelijk The Secret of Hanging Rock uitgebracht waarin de originele twaalf laatste pagina's van het boek te lezen vallen samen met nota's van verschillende andere auteurs, maar daarover straks meer.

Regisseur Peter Weir (Fearless, Dead Poets Society, The Truman Show) levert met Picnic at Hanging Rock een film af die ik het best kan omschrijven als hypnotiserend en poëtisch. Hij speelt een magistraal visueel en auditief spel dat me zodanig in vervoering bracht waardoor ik als het ware zelf onder invloed van de onheilspellende Rock kwam te staan. Metaforen vliegen je om de oren en de gelaagdheid van het geheel is indrukwekkend. Zo wordt er onder andere gehint naar een relatie tussen de directrice en docente McCraw, naar de onderdrukte seksuele verlangens van de tienermeiden en daar begint het lijstje nog maar. Beeldvorming, soundtrack en dialoog zorgen samen voor een bevreemdende sfeer, eentje die je op het puntje van je stoel houdt ondanks (of misschien net door) het tergend trage tempo van de film. Beeld je surreëel mooie beelden van het Australische landschap in, ondersteund door de tonen van onder andere Bach en een spookachtige panfluit-melodie, gepaard met dialogen waaronder:

"Sara reminds me of a little deer Papa brought home once. I looked after it, but it died. Mama always said it was doomed."
"Now I know that Miranda is a Botticelli angel."
"Everything begins and ends at the exactly right time and place."

Grote stukken dialoog werden uiteindelijk geweerd uit de film aangezien het Weir's bedoeling was zo'n authentiek mogelijke meisjes te casten. Het resultaat hiervan was dat enkel een paar van hen ervaring hadden met acteren waardoor het contrast te groot werd met de amateuristische performances van de rest. Dit kon echter niet gezegd worden van de tekst horend bij het personage van Edith aangezien die te belangrijk was voor het verhaal. Genoodzaakt die er integraal in te laten, werden alle zinnen van actrice Christine Schuler tijdens het post-productie proces gedubd door iemand anders. Anne-Louise Lambert, die de rol van Miranda op haar neemt, gaat lopen met de prijs van meest mysterieuze personage ooit. Hoewel haar screen-time relatief beperkt is, de meisjes verdwijnen al na een half uurtje maar zien we af en toe nog terug via flashbacks, laat de jonge actrice een verpletterende indruk na die moeilijk te omschrijven valt. Ze is ontastbaar en wereldvreemd, maar tot op zekere hoogte alwetend waardoor haar gezicht echt wel nog lang blijft nazinderen. Niettegenstaande de reeds genoemde sterktes, ligt de kracht van Picnic in het feit dat er in de film geen vijand of oorzaak voor de verdwijningen in welke vorm dan ook gevonden wordt. De meisjes zijn er gewoon plots niet meer en is dat nu net niet de meest beangstigende gedachte?

Het beëindigen van deze review met bovenstaande zin zou het mysterie intact houden, maar toch wil ik jullie Joan Lindsay's oorspronkelijke climax niet onthouden. Chapter 18 begint met Edith die terug naar haar klas rent terwijl Miranda, Marion en Irma hun tocht verder zetten. De tieners wandelen voorbij een grote monoliet (een soort van naaldvormige stenen obelisk), voelen zichzelf vreemd en duizelig worden, besluiten even te gaan liggen en vallen in slaap. Een vrouw, enkel gekleed in haar ondergoed en korset, ontdekt de meisjes die haar niet lijken te kennen hoewel Lindsay duidelijk laat vermoeden dat het gaat om hun docente Miss McCraw. De meisjes ontdoen de vrouw van haar korset zodat ze beter kan ademen, trekken die van hen daarna uit en werpen ze van de rots. De vrouw merkt op dat het lijkt alsof de kledingstukken stil staan in de tijd en vervolgen samen hun tocht. Wanneer ze opnieuw te kampen krijgen met een duizelig gevoel zijn ze getuige van een vreemd fenomeen dat wordt beschreven als een 'gat in de ruimte'. De groep merkt op hoe een slang via een scheur in de rots verder naar boven glijdt en de vrouw stelt voor het reptiel te volgen. Ze transformeert haarzelf in een soort van kleine krab en verdwijnt in de scheur. Marion en Miranda volgen, maar wanneer het Irma's beurt is om te transformeren valt een rotsblok naar beneden die de scheur blokkeert. Als laatste valt te lezen hoe Irma met haar handen probeert in te beuken op het zware obstakel...

Op het eerste zicht lijkt dit helemaal niet te stroken met de rest van het verhaal, maar na het lezen van het boek en het bekijken van de film is dit best een plausibel einde te noemen. Vele lezers menen dat de meisjes ten prooi vielen aan een time warp wat Lindsay's fascinatie met klokken en het concept tijd doorheen het boek en de film lijkt te verklaren. Het zou ook hinten naar een oude legende van de Aboriginals over een soort van droomtijd waaraan de meisjes ten prooi vielen. Hoewel het Amerikaanse publiek oorspronkelijk niet bereid leek te zijn voor het open einde en de vreemde sfeer van Picnic, in datzelfde jaar werd immers Bugs Bunny Superstar uitgebracht, liep het Australische publiek onmiddellijk wild voor Weir's adaptatie. Een box-office hit was het logische gevolg en zette Australië als filmland al een klein beetje op de kaart, vier jaar vooraleer Mad Max op de wereld zou worden losgelaten. Hanging Rock bestaat trouwens echt en volgens de parkwachter heeft nagenoeg ieder lid van de cast op een of ander moment na de release van de film de rotsformatie nog eens bezocht. Dat de Rock een reëel effect heeft gehad op de crew staat dus buiten kijf en onderschat diens invloed vooral niet. Ik zoek namelijk nog drie andere mensen voor een expeditie, of er iemand ons ooit terug zal zien is dan weer een andere vraag.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...